كه در ميان برهمائيان عقايدى مبتنى بر تشبيه خداوند به مخلوقات و انتساب جسمى آنان به او وجود دارد ، در حالى كه قاعدة در كتب اصلى آنها نه برهما خدا خوانده شده و نه از سوى ديگر با آن‌كه كتاب اصلى آنها به نام پيامبر موعود اشاره داشته نامى و يادى از چنين پيامبرى در ميان عامّهء پيروان اين آيين مشاهده مىشود . كتب برهمائيان 7 - آنگونه كه از اظهارات بيرونى برمىآيد ، برهماييان داراى كتابهاى دينى مىباشند . قديمترين اين كتابها ، وداست . مورّخان از زمان دقيق و مبتنى بر تحقيق اين كتاب آگاهى ندارند و حدّاكثر چيزى كه از نظر آنان مورد تأييد مىباشد آن است كه ودا در سدهء پانزدهم قبل از ميلاد وجود داشته ، چرا كه كشور گشايان آريايى آن را به عنوان يكى از مراجع و اصول دينى خود به همراه داشتند . ودا مجموعه‌اى از اشعار است كه به نظر برهماييان در سخنان مردم براى آن همانند و نظيرى وجود ندارد . تودهء برهماييان چنين اظهار مىدارند كه انسانها از اين كه براى آن همانندى بياورند ، عاجزند ، ولى بنا به اظهار بيرونى خواصّ اين جماعت اظهار مىدارند كه آنان مىتوانند همانندى براى آن بياورند امّا به احترام كتاب مقدّس ودا از چنين كارى منع شده‌اند . بيرونى در سخنان خود وجه اين ممنوعيّت را بيان نداشته است : آيا اين منع به معنى تحريم است يعنى آنان مىتوانند همانندى براى ودا بياورند و قصد چنين كارى كنند ، امّا از سوى خداوند مكلّف شده‌اند كه چنين اقدامى نكنند ؛ يا آن‌كه اين منع تنها به معنى بازداشتن آنان از اين كه همانندى براى آن بياورند مىباشد . بر اساس اين تفسير آنان قادرند كه مشابهى براى ودا بياورند امّا با نيرويى غيبى از درون خود از اراده چنين كارى باز داشته شده‌اند ، آن‌گونه كه برخى از جاهلان و منحرفان از دين دربارهء اعجاز قرآن چنين عقيده‌اى دارند . بيرونى بيان نمىكند كه مراد وى از ممنوعيّت خواصّ از آوردن همانندى براى كتاب مقدّس كدام يك از دو صورت